Μεσημέρι Τρίτης

Με θυμάμαι από μικρή να απολαμβάνω την ησυχία του μεσημεριού. Τελειώναμε το φαγητό και περίμενα πως και πως να πάνε όλοι για ύπνο για να μείνω μόνη. Χάζευα τηλεόραση ή διάβαζα, μα πάνω από όλα ονειροπολούσα. Δεν περίμενα να φτάσει το βράδυ για να ονειρευτώ , το έκανα με τα μάτια ανοιχτά και την βοήθεια της γλυκειάς εκείνης κούρασης που έχεις στην μέση της ημέρας και ενώ το μεγαλύτερο μέρος της ενεργειάς σου έχει διοχετευτεί στην διαδικασία της πέψης...
Μεγαλώνοντας αυτή την πολυτέλεια την είχα μόνο τα μεσημέρια του Σαββατοκύριακου και στις διακοπές, καθώς ως
" ευσυνείδητη" εργαζόμενη δεν μου επιτρέπονταν να χαζεύω από το παράθυρο εις βάρος της παραγωγικότητάς μου...αν και μεταξύ μας ,υπήρχαν φορές που τα κατάφερνα χωρίς να με πάρει κανείς χαμπάρι.
Τώρα όμως μπορώ - μέχρι τον Δεκέμβρη - να απολαμβάνω καθημερινά την πολυτέλεια της ονειροπόλησης με τα μάτια ανοιχτά. Ο μικρός πρίγκηπας κοιμάται , το φαί σιγοβράζει και εγώ ωστο μπαλκόνι με μια κούπα καφέ προσπαθώ να "ακούσω" την ησυχία...
Μην απορείτε καιι η σιωπή ακούγεται.Με έναν τρόπο εσωτερικό, σχεδόν μυστηριακό...αρχικά την παρατηρείς μετά την νοιώθεις και τελικά βυθίζεσαι στην ηρεμία που σου προσφέρει!
Για λίγη ώρα θα βυθιστώ στον καναπέ και θα βουτήξω στα βάσανα της ηρωίδας του βιβλίου που διαβάζω...θα ψάχνω λύσεις για λογαριασμό της , θα φαντάζομαι τι θα έκανα στη θέση της και θα ονειρεύμαι διαδρομές και καταστάσεις που ίσως ζήσω ίσως και όχι...μετά ο μικρός θα ξυπνήσει, το φαγητό θα είναι έτοιμο κι εγώ πίσω στην πραγματικότητα...
καλό μεσημέρι!