Παύση

Βρίσκομαι ξαπλωμένη σε μια παραλία, κάτω από παχύ ισκιο και ξαφνικά πάυση...

Η εικόνα παγώνει, γύρω μου η ζωή συνεχίζεται κι εγώ σαν τον μαρμαρωμένο βασιλιά περιμένω να ξαναπάρουμε την πόλη.

Αγναντεύω το απέραντο γαλάζιο, ακίνητη, χαμογελαστή χωρίς σκέψεις, χωρίς αγωνίες ,χωρίς υποχρεώσεις।

Σαν κάδρο, σε περίοπτο σημείο του σαλονιού που όλοι το κοιτούν και γαληνεύουν.

Απλώς περιμένω, περιμένω να δω τι θα γίνει...τα καταφέρνει ο κοσμος και χωρίς εμένα;

Γιατί νομίζω πως πολύ σοβαρά τα χω πάρει τα πράγματα και σιγά σιγά μετατρέπομαι σε έναν τύπο ανθρώπου που ποτέ δεν θάυμαζα.

Ξέρετε αυτή η ενοχλητική που ενώ όλοι είναι αραχτοί εκείνη σκέφτεται πότε είναι η ημερομηνία για το επόμενο εμβόλιο,

αν το παιδί έχει καθαρά ρούχα , παράλληλα κάνει επαγγελματικά σχέδια και με λοξή κοιτάει στα νύχια της το ξεβαμένο μανό, καθώς πρέπει να είναι τέλεια σε όλα ...σαν γυναίκα διαφήμισης.

Παύση λοιπόν...οι ατελειές μας μας κάνουν συμπαθέστερους, δεν νομίζετε;;;